Romantische zielen schrijven aan grotten een ‘barbaarse pracht’ of zelfs een ‘helse majesteit’ toe. Ze toeren ervoor de halve wereld rond. Steken rivieren en stromen over en belanden op een dag waarschijnlijk in de Merveilleuse. 

Hedendaagse reizigers zullen er graag een kleine omweg via Namen (gezapige hoofdstad van Wallonië) bijnemen of zich een donkere trappist van Rochefort (mokka- en chocoladetoetsen gecombineerd met een vage stroperigheid van peren) laten welgevallen, alvorens de ondergrond in te duiken. De prachtige grotten van Dinant zijn overigens geheel per toeval ontdekt. 

Toen bij de aanvang van de twintigste eeuw het toeristisch interessante Dinant in het spoorwegnet opgenomen werd, stuitten de bouwvakkers op het ondergrondse kerkschip. Meteen was het hek van de dam. Beschrijvingen die enkel voor de bijzonderste grotten waren weggelegd maakten opgang. 

De schepen werden geprezen om hun ‘gewelven vol verbazingwekkende tekeningen’ en hun ‘oneindige ruimten, waardig tot keizerlijke grafkelders voor godheden van duivelse erediensten’ kregen en metafysische weerklank. Geen mens was er echter bij toen miljoenen jaren geleden de natuurkrachten het landschap vorm begonnen te geven. De zee spoelde over het landschap, skeletten en schelpen van zeedieren bij haar terugtocht achterlatend, waarna de armen van de Maas in combinatie met de elementen zich een bedding door het kalkgesteente vraten. 

De tijd liet de oerkrachten betijen en beet zich des te halsstarriger vast in zijn slopend en beeldend werk. Het landschap in het grottencomplex van Han-sur-Lesse is een sprookje dat zich van zaal naar zaal en van galerij naar galerij uitstrekt. De hoogtepunten zijn hier de dieptepunten. 

Bezoekers hoeven niet eens over een spiertje verbeelding te beschikken om in de draperieën van stalactieten en stalagmieten ‘tiara’s van de paus te zien’ of om in de Zaal van de Verschijningen de visioenen van Busken Huet te ontwaren, zijnde ‘vledermuizen met heksentronies’ die rijden op ‘vissenstaarten’. 

De Zalen van de Watervallen hadden zijn balzaal kunnen zijn. Je hoeft maar zijn boeken open te slaan: ‘Haar wanden en haar zoldering zijn als behangen met trossen, die aan baarden van antieke riviergoden doen denken, met leem bezwaard’. 

De Gletsjerzaal had kunnen figureren in wat George Sand als chaos beschrijft: ‘De beklemmende wanden verwijdden zich, de bodem opende zich, de duistere ruimten - door toortsen met een rode gloed gevuld - spleten zich, nu eens onder mijn voeten, dan weer boven mijn hoofd.’ Elke zaal en elke galerij in het grottencomplex van Dinant is een betovering en een apotheose tegelijk. 

De decors met de sneeuwwitte kalkgordijnen in de Zaal van de Heuveltjes, het schaduwspel in de Zaal met de Drie Zuilen, de druipende stenen in de Gletsjerzaal,... allemaal zijn ze vergeven van rekwisieten die de complexen veranderen in schouwburgen zonder horizonnen. La Merveilleuse snijdt de toeschouwer de adem af.

La Merveilleuse is dagelijks toegankelijk van 1 april tot 31 oktober van 11 u tot 17 u (juli en augustus tot 18 u). Van 1 november tot 31 maart enkel tijdens de weekends van 13 u tot 16 u en tijdens de kerst- en krokusvakantie. Info: tel 082 22 22 10, www.dinantourism.com