Turkije de weg naar Artvin

Het oosten van Turkije is een aantrekkelijke maar toeristisch onbekende streek. Theeplantages strekken er zich uit tussen hoge heuvels en een bergachtig achterland.

Trabzon is een mooie uitvalsbasis voor wie het oosten van Turkije wil ontdekken. Deze grote havenstad telt zowat 300.000 inwoners. Het centrum verken je best te voet. In Uzun Caddesi of de lange straat vind je allerlei winkeltjes en juweliers, die de vooraanstaande positie aantonen van deze stad in de edelsmeedkunst. De naam van de oorspronkelijk door de Grieken gestichte stad komt van het woord trapezos, dat “tafel” betekent.

En daar zit de vorm van de hoge heuvels die de stad omringen misschien wel voor iets tussen. Het oude en rijke Trebizonde deed lange tijd dienst als doorgang voor karavanen uit het Oosten, Perzië en Armenië. De grootste pronkstukken zijn enkele moskeeën zoals die van Gülbahar Hatun, maar ook de Byzantijnse kerk en het huis van Atatürk in de heuvels.

Boven de stad onthult de Hagia Sophia-kerk een prachtige gebeeldhouwde fries die het leven van Adam en Eva uitbeeldt. De binnenkant van het bouwwerk herbergt enkele verbluffende fresco’s uit de 13e eeuw met de afbeelding van primitieve heiligen en apostels, maar ook Bijbelse van taferelen.

Het land van de thee

Als we richting Rize rijden, langs de weg die tot aan de grens met de Georgische Republiek leidt, is de charme ver te zoeken. De weg doorkruist stedelijke gebieden, loopt langs een gebetonneerde oever en kronkelt tussen afzichtelijke bouwwerken die elkaar in lelijkheid proberen te overtreffen. Het lijkt wel een absurde wedstrijd in onvoltooide wildbouw.

Gelukkig weten de kleurrijke theeplantages het decor nog enigszins te redden. Zo nu en dan richt een moskee in een bont dorpje zijn minaretten ten hemel. De theeplantages sluipen tussen de huizen in alsof ze elke vierkante meter groen willen inpalmen. Her en der vormen de theepluksters tussen deze lange hagen op de hellingen kleurige vlekjes in het landschap.

 Ze gaan gebukt onder de zware manden die ze over de gladde weg moeten dragen. Deze plantages brengen grote hoeveelheden thee op die overal in het land, in elk park en op elke hoek van de straat wordt gedronken. Met een bain-marie is de thee trouwens net zo sterk als Turkse koffie. De thee wordt geschonken in glaasjes waarin je zijn donkerrode kleur kunt bewonderen.