Galàpagos het laatste paradijs

Galápagos-eilanden, een woeste archipelboordevol mystiek op een duizendtal kilometers verwijderd van het Ecuadoriaanse vasteland. Maak kennis met de plek waar Darwin zijn evolutietheorie ontwikkelde.

De Galápagos-archipel ligt in de Stille Oceaan en dankt zijn naam aan de gigantische schildpadden die er waarschijnlijk de eerste bewoners waren. Het hart van de Galápagos- eilandengroep bestaat uit een tiental eilanden geflankeerd door een aantal kleinere exemplaren en tientallen ‘islets’ of ontoegankelijke rotsformaties met daarop honderden verschillende planten en dieren waaronder reuzenschildpadden, zeeleguanen, albatrossen, fregatvogels en zeeleeuwen.

 De eilanden waarvan het oudste geschat wordt tussen vijf en tien miljoen jaar oud -in geologische termen nog erg jong- , ontstonden door vorming van vulkanische massa en herbergen vandaag een fauna en flora die uniek is op de wereld. Sinds 1959 is de archipel een nationaal park en sinds 1978 staan de eilanden en de omringende oceaan op de werelderfgoedlijst van UNESCO, alhoewel die laatste pas in 1981 officieel werd toegevoegd.

Na een vlucht van zowat een uurtje vanaf de Ecuadoriaanse kuststad Guayaquil stap ik op het eiland Baltra aan boord van het schip dat mij de komende dagen langs een aantal van de belangrijkste Galápagos- eilanden zal varen. Baltra bevindt zich in het hart van de archipel en biedt een woestijnachtig aanzicht met een vegetatie van doornachtige struiken, cactussen en Palo Santo bomen wat zoveel betekent als ‘heilig hout’.

Samen met San Cristóbal vormt het eiland het belangrijkste verbindingspunt tussen het Ecuadoriaanse vasteland en de Galápagos-archipel Omdat het grootste deel van de eilandengroep enkel kan bezocht worden onder begeleiding van officieel door ‘Parque National Galápagos’ erkende en geautoriseerde gidsen, stappen enkele gidsen annex biologen mee aan boord.

De boot stevent af op de Chinese hoed, een eilandje met een merkwaardige kegelvorm die vanaf het bovendeel zachtjes uit deint tot bij de golven waardoor het er als een hoedje uitziet. De Sombrero Chino is enkel met een gids te bezoeken en wanneer de Zodiac zich door de golven van de Stille Oceaan richting kustlijn klieft, voel ik mij een beetje als Darwin, die rond 1835 met het onderzoeksschip ‘Beagle’ rond de archipel voer en er vijf weken lang de geologie en biologie van de eilanden bestudeerde.

 Uiterst voorzichtig, op de tippen van mijn tenen stap ik over de indrukwekkende lavamassa. De zeeleguanen, lavahagedissen en ‘sally lightfoot’ krabjes, laten het niet aan hun hart te laten komen en doen onverstoorbaar hun ding. Logisch, de dieren zijn gewend aan de duizenden toeristen die jaarlijks de Galápagos-archipel aandoen. Het is alsof ze weten dat de bezoekers op de bewegwijzerde paden blijven terwijl zij, in hun beschermde biotoop, rustig hun gangetje kunnen gaan.