Het mysterie van de Dogon

Om het land te doorkruisen was ons een minibus met airconditioning beloofd, maar we kregen een oude rammelkast waarvan de airco al lang de geest had gegeven. Toen we na een halfuur ons busje op een stoffige weg helemaal de heuvel moesten opduwen, sloeg de bedrukte stemming echter om in een positief groepsgevoel … We waren zelfs nog blij ook met de gammele bus en voelden ons als authentieke pioniers.

Segou, stad van pottenbakkers Bamako ligt nog maar net achter ons of we zien aan weerskanten van de verharde weg allerlei stalletjes: fruit en groenten, kalebassen in alle kleuren, vlees dat in de zon ligt te drogen, oude kookpotten en ander huisgerief, … een betoverend spel van kleuren en klanken en geuren. Her en der langs de weg zien we ook borden die waarschuwen voor AIDS en koppels aanzetten tot voorzichtigheid. En borden die de besnijdenis veroordelen, een vreselijke verminking voor de meeste jonge meisjes en vrouwen in dit land.

Het zijn de moeders en grootmoeders die het gebruik ervan in stand houden, beducht als ze zijn voor eventueel overspel en de verstoting door de gemeenschap.